به گزارش نویاب، به نقل از اقتصاد آنلاین؛ آمار رسمی مجلس شورای اسلامی در سال ۱۳۹۳ از وجود ۷۷ هزار پروژه نیمهتمام در کشور حکایت داشت که به معنای تعلیق اشتغال مستقیم و غیرمستقیم حدود ۲.۵ میلیون نیروی کار بود پس با تاکید کامل می توان اینطور عنوان کرد که اتمام طرح های نیمه تمام ضمن گشایش در امور، از تداوم خسارت های تحمیل شده ناشی از فرسایشی شدن پروژه ها هم جلوگیری کند.
به اندازه ۳۰ سال پروژه نیمهتمام در کشور وجود دارد
طرحهای عمرانی نیمهتمام در برهه ای از زمان به اندازه ای فرسایشی می شود که هنوز به اتمام نرسیده دچار مشکل می شوند و با توجه به میزان بودجه به اندازه ۳۰ سال پروژه نیمهتمام در کشور وجود دارد.
افزایش پروژههای ساختمانی نیمهکاره و رهاشده در پایتخت
رامین گوران رئیس انجمن انبوهسازان مسکن و ساختمان استان تهران در گفتگو با اقتصادآنلاین با هشدار نسبت به افزایش پروژههای ساختمانی نیمهکاره و رهاشده در پایتخت، گفت: امروز در شرایطی با کمبود مسکن مواجه هستیم که حجم قابل توجهی از سرمایه، مصالح ساختمانی، انرژی و ظرفیت شهری در پروژههایی قفل شده که سالها بدون تعیین تکلیف رها شدهاند.
تهران و چالشهای عمیقتر در حوزه زیستپذیری
گوران تاکید کرد: اگر سیاستگذاریها اصلاح نشود و اولویت تکمیل پروژههای نیمهتمام بر تعریف طرحهای جدید قرار نگیرد، تهران با چالشهای عمیقتری در حوزه زیستپذیری، ترافیک و کیفیت زندگی شهروندان مواجه خواهد شد.
بلوکه شدن منابع ملی و هدررفت سرمایه
رئیس انجمن انبوهسازان مسکن و ساختمان استان تهران با اشاره به وضعیت نگرانکننده پروژههای ساختمانی نیمهکاره در پایتخت اظهار کرد: امروز در سطح تهران با تعداد زیادی ساختمان و پروژه مواجه هستیم که سالها از آغاز عملیات اجرایی آنها میگذرد اما به دلایل مختلف نیمهتمام رها شدهاند. این موضوع صرفاً به معنای توقف یک ساختمان نیست؛ بلکه به معنای بلوکه شدن منابع ملی، هدررفت سرمایه، اتلاف انرژی و از بین رفتن ظرفیتهایی است که میتوانستند بخشی از نیاز مسکن کشور را پاسخ دهند.
وی در پاسخ به این پرسش که آیا دولت برای اتمام پروژه ها و سپس آغاز پروژه جدید دارد؟ افزود: در شرایطی که کشور و به ویژه تهران با کمبود مسکن روبهرو است، قابل پذیرش نیست که حجم بزرگی از ظرفیت موجود عملاً بلا استفاده باقی بماند. برای احداث هر پروژه ساختمانی، مصالح ساختمانی، زیرساخت، انرژی، زمان و سرمایه انسانی قابل توجهی مصرف میشود. وقتی پروژهای سالها متوقف میشود، تنها یک ساختمان متروکه ایجاد نشده بلکه بخشی از سرمایه ملی از چرخه بهرهوری خارج شده است.
رئیس انجمن انبوهسازان استان تهران با انتقاد از رویکرد توسعه پروژههای جدید بدون تعیین تکلیف طرحهای قبلی گفت: اکنون شاهد هستیم که دولت و برخی دستگاهها به دنبال تعریف پروژههای تازه هستند، در حالی که به نظر میرسد اولویت اصلی باید تکمیل ظرفیتهای نیمهتمام و احیای طرحهای رها شده باشد. ما ابتدا باید پروژههایی را که سالها سرمایه کشور در آنها قفل شده تعیین تکلیف کنیم و سپس به سراغ توسعههای جدید برویم.
گوران ادامه داد: در بسیاری از کشورهای دنیا قوانین مشخص و سازوکارهای نظارتی جدی برای پروژههای ساختمانی وجود دارد. در این کشورها اجازه داده نمیشود یک پروژه برای مدت طولانی بدون پیشرفت باقی بماند. اگر مالک توان یا اراده تکمیل پروژه را نداشته باشد، ابزارهای قانونی برای ورود نهادهای مسئول، تغییر وضعیت پروژه یا حتی سلب اختیار از مالک در نظر گرفته شده است تا منافع عمومی قربانی رکود و رهاشدگی نشود.
وی با اشاره به ضرورت بازنگری در سیاستهای مدیریت شهری تصریح کرد: نباید اجازه دهیم ساختمانهای نیمهکاره به بخشی از سیمای دائمی شهر تبدیل شوند. این پروژهها علاوه بر پیامدهای اقتصادی، آثار اجتماعی و شهری گستردهای نیز دارند. بسیاری از این ساختمانها به نقاط ناامن، رها شده و آسیبزا در بافت شهری تبدیل میشوند و کیفیت زندگی اطراف خود را تحت تاثیر قرار میدهند.
صدور مجوزهای جدید ساختمانی در نقاط کلیدی و حساس پایتخت
رئیس انجمن انبوهسازان استان تهران همچنین به صدور مجوزهای جدید ساختمانی در برخی مناطق پایتخت اشاره کرد و گفت: در حال حاضر شاهد صدور مجوزهای متعدد ساختمانی هستیم که بخشی از آنها در نقاط کلیدی و حساس شهر قرار دارند. طبیعتاً توسعه و ساختوساز نیاز شهر است و کسی مخالف آن نیست، اما پرسش اینجاست که آیا تمام این پروژهها با در نظر گرفتن ظرفیتهای زیستی و زیرساختی شهر تعریف میشوند؟
تشدید ترافیک و افزایش آلودگی با شروع برخی پروژه ها
وی افزود: برخی از این پروژهها ممکن است در آینده نه تنها کمکی به حل مسائل شهری نکنند بلکه موجب تشدید ترافیک، افزایش آلودگی و فشار بیشتر بر زیرساختهای شهری شوند. وقتی در کنار این وضعیت، پروژههای نیمهتمام و رها شده نیز به حال خود باقی میمانند، باید نسبت به آینده شهر احساس نگرانی کرد.
گوران تأکید کرد: تهران امروز بیش از هر زمان دیگری نیازمند سیاستگذاری مبتنی بر اولویت و نگاه بلندمدت است. اگر روند فعلی ادامه پیدا کند و نسبت به ساماندهی پروژههای رها شده و مدیریت صحیح توسعه شهری اقدام جدی صورت نگیرد، چشمانداز زیستی تهران چندان روشن نخواهد بود و ما نسبت به آینده ساکنان این شهر نگرانی جدی داریم.
