به گزارش نویاب به نقل از اتاق اصناف تهران، حمیدرضا رستگار، رئیس اتاق اصناف و رئیس اتحادیه صنف فروشندگان آهن و فولاد و فلزات تهران در ارزیابی خود از سیاست دشمن امریکایی- صهیونی در خصوص حمله به زیرساختها و به ویژه صنایع فولادی ایران اظهار کرد: واقعیت امر این است که ما در بعضی از صنایع مهم، به عنوان کالای استراتژیک، هم خودکفاء هستیم و هم صادرات داریم. ضمن آنکه صنعت فولاد یکی از صنایعی است که ایران جزء ده کشور اصلی تولیدکننده آن به شمار میرود. همچنین ایران از نظر جغرافیایی و منابع خدادادی دارای ظرفیتهای بالایی است؛ بنابراین، برای بحث فولاد ما حرفهای زیادی برای گفتن به کل دنیا داریم.
رستگار اضافه کرد: نخستین صنعتی که تحت تحریم قرار گرفت، صنعت فولاد بود. آمریکا به عنوان بخشی از استکبار جهانی، فولاد را به عنوان کالای اصلی هدف قرار داد تا نتوانیم ارتباطات جهانی پیدا کنیم؛ چشمانداز تولید کشور برای سال ۱۴۰۴ حدود ۵۴ میلیون تن پیشبینی شده بود، هرچند به دلیل تحریمها و مشکلات دیگر محقق نشد.
رئیس اتاق اصناف و رئیس اتحادیه صنف فروشندگان آهن و فولاد و فلزات تهران بیان کرد: کالای فولادی جزء کالاهای حائز اهمیت است. در هر کشوری که توسعه یافته باشد این صنعت خودکفا است و ایران نیز در این زمینه خودکفا شده است. البته برخی از فولادهای آلیاژی را وارد میکردیم؛ اما عمدتاً نیازهای داخلی ما تأمین شده بود. همچنین حدود ۱۰ تا ۱۵ میلیون تن صادرات به کشورهای دیگر داشتیم.
وی در پاسخ به این پرسش که این حملات چه تأثیری بر صنایع وابسته به فولاد دارد؟ متذکر شد: این حملات به کارخانجات فولادی ما آسیب زده و مشکلاتی برای کارگران و صنایعی که وابسته به فولاد هستند، ایجاد کرده است. خوشبختانه با توجه به بومیسازی این صنایع، امیدواریم هرچه سریعتر این آسیبها را جبران کنیم. نیاز کشور به فولاد و مقاطع فولادی یک نیاز واقعی است.
رستگار ادامه داد: فولاد مبارکه یکی از کارخانههای درجه یک کشور به شمار می رود که به دلیل مصارف داخلی نتوانست صادراتی داشته باشد که امیدواریم هرچه زودتر این جنگ به نفع کشور ما پایان یابد و آسیبهای وارده به کارخانجات برطرف شود.
رئیس اتاق اصناف تهران و رئیس اتحادیه صنف فروشندگان آهن و فولاد و فلزات تهران در خصوص میزان تأثیر این حملات بر اشتغال و تولید و صادرات عنوان کرد: صنعت فولاد یکی از صنایع مهم است و افراد زیادی در آن شاغل هستند. همچنین صنایع دیگری نیز وابسته به فولاد هستند. اگر بخواهیم بر اساس قانون کمیسیون ژنو یا منشور سازمان ملل نگاه کنیم، این اقدامات خلاف جریانات جنگی محسوب میشود و میتوان آن را جنایت جنگی نامید. این کارخانهها نظامی نیستند و مردم در آنجا مشغول به کار هستند و دیدیم که حتی برخی از کارخانجات بخش خصوصی نیز آسیب دیدهاند.
