ساسان عرب در گفتوگو با خبرنگار نویاب اظهار کرد: معماری معاصر ایران به سه دوره زمانی تقسیم می شود. قبل از انقلاب ۵۷، بعد از انقلاب ۵۷ تا دهه ۸۰ و از دهه ۸۰ تا به امروز.
معمار و مدیر دفتر معماری پیدا افزود: معماری قبل از انقلاب معماری بسیار سربلندی است، برج آزادی و دهها و صد ها بنای ارزشمند دیگر مربوط به این دوره است.
وی گفت: تعداد معماران بعد از انقلاب برای این حجم از ساخت و ساز کم بودند و رشته های دیگر مانند مهندسان سازه وظیفه معماران را انجام دادند تا خلا معماری پر شود.
وی ادامه داد: برخی از این معماران ناگزیر به کپی کاری شدند و نتیجه آن شد شهرهای فعلی ما که اساسا بناهای آن توسط معماران طراحی نشده است.
عرب ادامه داد: این باعث شد از معماری خراب به شهرسازی خراب برسیم زیرا به قول یکی از متخصصان این رشته «مسکن بدون معمار شهر بدون شهرساز را تشکیل می دهد».
وی گفت: معماری را از شاخه هنر به شاخه مهندسی برده اند این در حالی است که معماری تلفیق هنر و مهندسی است.
وی افزود: اکنون معماری زیر ساخه نظام مهندسی است و به هر نحوی که با سایر رشته ها برخورد می شود به همان شیوه با معماری هم برخورد شده است.
عرب ادامه داد: سایر رشته ها ساز و کار، برداشت، تحلیل و راهکار و سیستم خود را دارند اما «خلاقیت» معماری را از سایر رشته ها متمایز می کند. سازمان نظام مهندسی نمی تواند پاسخگوی معماری باشد چراکه اشتراکات این رشته با سایر رشته ها مانند عمران، برق، مکانیک و غیره کمتر از تفاوت های رفتاری آن است.
وی بیان کرد: برخورد سازمان نظام مهندسی با معماری در زمان صدور پروانه مانند سایر رشته ها است و بازه زمانی که برای طراحی از معمار انتظار دارند برابر سایر رشته ها است، اینجاست که معمار فرصتی برای بروز خلاقیت نخواهد داشت و ناگزیر است بر پلتفرم های موجود طراحی کند.
وی اضافه کرد: در نهایت سازنده و کارفرما با بزک کردن نمای ساختمان می خواهند بر ارزش افزوده آن بیافزایند.
