وی با بیان اینکه در صنعت فولاد سکوی پرتاب و موشک داریم اما سوخت یعنی پول و مواد اولیه نداریم، گفت: وضعیت به گونهای شده که کارخانهای که با ۲ هزار و ۴۰۰ میلیارد تومان از بخش خصوصی و پول سهامداران به وجود آمد، در حال حاضر به دلیل نداشتن ۳۰۰ میلیارد تومان سرمایه در گردش که تنها هر ۶ ماه یکبار تعلق میگیرد، به صورت راکد باقی مانده است.
به گفته کارشناس صنعت فولاد، دولت هر روز با صدور بخشنامههای مختلف و قطع برق، گاز و آب، منجر به توقف خط تولید فولادسازان میشود.
احمدی با تأکید بر اینکه با وجود چنین مسئولانی، انتقاد از شرایط فولاد تأثیری ندارد، گفت: از طرفی، برخلاف سایر کشورها، در ایران پول ترانزیت برق تا درب کارخانه بر عهده کارخانه است. این درحالیست که هزینه برق ۶ برابر افزایش پیدا کرده که دو درصد آن به دانش بنیانها تعلق دارد و البته دو هزینه برق و سوخت نیروگاهها از کارخانجات فولادی گرفته میشود. بر همین اساس، میتوان گفت دولت فولادسازان را با صندوق اشتباه گرفته و از پوست و گوشت و استخوان تولیدکنندگان نهایت استفاده را میبرد.
